ขอตอบว่า มาก!!!
ถ้าถามว่า จุดเริ่มต้นของการชอบฟุตบอลนั้นเริ่มมาจากตรงจุดไหน?
ขอตอบว่า มันเริ่มมาจากสมัยเรียน ประถมศึกษาตอนต้น (ถ้าจำไม่ผิดคือช่วง ป. 3 หรือไม่ก็ ป. 4) ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ลิเวอร์พูล กำลังรุ่งเรือง ยุค ปี 1990 ได้เห็น ลิเวอร์พูลเล่น FA cup ผ่านช่องเก้า อสมท. (ถ้าจำไม่ผิดนะ) เพื่อนก็ชวนดูและก็บอกว่า ทีมนี้สุดยอด เล่นบอลสวยงาม ดุดัน ปีนั้นได้แชมป์ บอลลีกสูงสุด สมัยที่ 18 (ครั้งสุดท้ายจนบัดนี้ ปี 2012 แล้วก็ยังไม่ได้เพิ่มอีก) และอีกทั้ง เพื่อนชวนเล่นบอลพลาสติกอีกด้วย เล่นตอนเที่ยง ตอนหลังเลิกเรียน สนุกดีนะ แต่ก็ไม่ได้เล่นเก่งอะไรมากมายหรอก แบบว่า ได้สนุกด้วยกันกับเพื่อน ๆ แค่นี้ก็ทำให้ผมชอบฟุตบอลแล้วละครับ ^-^
 |
| รูปการฉลองชัยของลิเวอร์พูลในปี 1990 อ้างอิงจาก http://www.liverpoolfc.tv/history/timeline/1970-1995/reds-clinch-18th-league-title |
ถ้าถามว่า ลิเวอร์พูลฟอร์มแย่ลงแล้วทำไมถึงไม่เปลี่ยนทีมเชียร์หรือเลิกเชียร์แล้วหันไปเชียร์ทีมที่ประสบความสำเร็จทีมอื่นแทนเสียละ?
ขอตอบว่า เพราะว่า พอติดตามทีมนี้แล้ว มันถูกใจกับรูปแบบการเล่น แล้วก็ชอบ motto ที่บอกว่า You'll never walk alone. มันสะท้อนความเป็นเพื่อน ที่อยู่เคียงข้างกัน ไม่ว่าจะทุกข์ หรือสุขก็ตาม ซึ่งโดนกับใจผมมาก ๆ
ถ้าถามว่า ชอบนักฟุตบอลคนไหนเป็นพิเศษบ้าง?
ขอตอบว่า ก็หลายคนอยู่ ยุคแรก ๆ ของลิเวอร์พูล ที่ได้ติดตามก็ จอห์น บาร์น, เอียน รัช, เคนนี่ เดลกลิช ยุคต่อมาก็ เจมี่ เรดแนปป์, สตีฟ แมคมานามาน, ร็อบบี้ ฟาวเลอร์, ไมเคิล โอเว่น ส่วนยุค ปัจจุบัน ก็ เจอราร์ด
ถ้าถามว่า แล้วนักฟุตบอลไทยละ ชอบนักฟุตบอลคนไหนเป็นพิเศษบ้าง?
ขอตอบว่า ก็หลายคนอยู่ เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง, ธชตวัน (ตะวัน) ศรีปาน, ดุสิต เฉลิมแสน, สุรชัย จตุรภัทรพงศ์, ธวัชชัย ดำรงอ่องตระกูล, นที ทองสุขแก้ว, ชัยยง ขำเปี่ยม, วัชรพงษ์ สมจิตร ก็ยุคดรีมทีมนะแหละครับ เก่ากว่านั้นไม่ทันเห็นฟอร์มครับ
ถ้าถามว่า เคยไปดูบอลทีมชาติไทยในสนามจริง ๆ บ้างไหม?
ขอตอบว่า เคยแต่ 2 นัด ถ้าจำไม่ผิด นัดแรกเป็น คิงส์คัพ นัดสุดท้าย แข่งวันเสาร์อาทิตย์ (จำวันไม่ได้แน่ชัด) เป็นนัดที่ไทย เจอ สวีเดน ที่สนามศุภฯ เพราะว่าเขาให้เข้าไปดูฟรี นัดต่อมาก็ นัดเปิดสนาม ไทยเจอ ออสเตรเลีย ในรายการ AFC Asian Cup ที่สนามราชมังคลาฯ
ถ้าถามว่า เวลาเล่นฟุตบอลชอบเล่นตำแหน่งไหน เพราะอะไร?
ขอตอบว่า เริ่มแรกที่กองหลัง หรือไม่ก็เติมตรงกลางบ้าง เพราะว่า วิ่งได้ไม่แข็งแรงเท่าไร พอหลัง ๆ ก็เป็นผู้รักษาประตู เพราะว่า เคยเป็นกองหลังแต่เซฟจังหวะสำคัญได้ด้วยมือ ฮ่าๆๆ (ทำแฮนด์บอลในเขตโทษ) ก็เลยเริ่มเป็นผู้รักษาประตูตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา เพราะคิดว่า ไม่ค่อยมีใครเล่น และเป็นตำแหน่งสำคัญ ที่พลาดไม่ได้
แต่หลัง ๆ เพื่อนที่ทำงานก็ ให้ไปเล่นกองหน้า (กับฟุตซอล) เพราะว่าไม่ต้องวิ่งอะไรมาก วิ่งทำทาง แล้วซัดให้เข้ากรอบก็พอและ
...วันนี้เท่านี้ก่อนละกัน ไว้รอบหน้า จะมาเล่าต่อ เรื่องนี้เขียนได้อีกเยอะเลย...^-^
จะคอยติดตามอ่านบทความดีๆแบบนี้ต่อนะครับ ^^
ตอบลบ